طهارت ظلم كردند صريح و بيدادى فضيح و حق تعالى گفت : أَلا لَعْنَةُ اللَّهِ عَلَى الظَّالِمِينَ ( هود 20 ) . تا به برهان قاطع معلوم نشود حال كسى سب وى و عداوت وى از اعظم الخطيات و المعاصى است . اما ربعى از قرآن ناطق است در باب منافقان و آن كه با رسول خيانت مىكردند و رسول خواست كه حال ايشان به عرض رساند و ظاهر كند اجازت نيامد حضرت تعالى گفت كما قال : لا تُطِعِ الْكافِرِينَ وَ الْمُنافِقِينَ وَ دَعْ أَذاهُمْ ( احزاب 47 ) يعنى ايشان را مرنجان و اطاعت ايشان مكن . و قال : لَئِنْ لَمْ يَنْتَهِ الْمُنافِقُونَ وَ الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ وَ الْمُرْجِفُونَ فِي الْمَدِينَةِ لَنُغْرِيَنَّكَ بِهِمْ ( احزاب 60 ) و قال : فَما لِ الَّذِينَ كَفَرُوا قِبَلَكَ مُهْطِعِينَ * عَنِ الْيَمِينِ وَ عَنِ الشِّمالِ عِزِينَ * أَ يَطْمَعُ كُلُّ امْرِئٍ مِنْهُمْ أَنْ يُدْخَلَ جَنَّةَ نَعِيمٍ ( معارج 38 - 36 ) پس « الذين فى قلوبهم مرض » منافقانند و در آية دوم « أ يطمع كل امرى منهم » ناچار كه كافر نمىتوانند بود زيرا كه كافر را طمع دخول بهشت نباشد و كافران ملازمت رسول نكردند تا حق تعالى گويد عن اليمين و عن الشمال عزين . پس طايفه‌اند كه ملازم رسول بودند و طمع بهشت داشته ليكن چيزى نمىكردند كه مستحق بهشت گردند . در مصابيح ايشان آمد كه رسول در حجة الوداع گفت : لا ترجعوا بعدى كفارا ، يضرب بعضكم رقاب بعض ، و قال فيه : فرطتكم على الحوض ، من مر بى شرب ، و من شرب لم يظمأ ابدا ، و ليرون قوم اعرفهم و يعرفوننى ، ثم يحال بينى و بينهم . فاقول : انهم منى ، فيقال : انك لا تدرى ما احدثوا بعدك ، فاقول : سحقا سحقا لمن غير بعدى « 1 » . و قال تعالى : وَ مَنْ يَنْقَلِبْ عَلى عَقِبَيْهِ ( آل عمران 138 ) رجوع نكنيد بعد از من كفر خود كه گردن مىزده باشند بعضى از شما بعضى ديگر را . و نيز در حجة الوداع گفت من شما را جدا كنم در كنار حوض هر كه به من گذرد بياشامد و هر كه بياشامد هرگز تشنه نگردد و هرآينه وارد شوند بر من قومى كه بشناسم ايشان را و ايشان مرا بشناسند پس حايلى ميان ما و ايشان واقع شود پس من مىگويم اينان از من‌اند گويند تو نمىدانى كه ايشان بعد از تو چه كردند پس گويم هلاك باد هلاك باد مر كسى را كه بعد از من تغيير كرد ، و امثال اين در قرآن بسيار است مبنى بر ارتداد امت رسول

--> ( 1 ) - بحار الانوار 28 / 26 - 27 به نقل جامع الاصول ابن اثير 11 / 120 و صحيح مسلم .